जमीन एकदाच विकली जाते.
त्या जमिनीतून मिळकत मात्र पिढ्यानपिढ्या चालते.
हे साधं गणित आहे — पण आपणच त्याचं उत्तर चुकतोय.

आज कोकणात समुद्रकिनाऱ्यांची गावं कोणाच्या मालकीची आहेत⁉️
तुम्हाला उत्तर माहीत आहे.
आधी ती तुमची होती.
आता⁉️
नकाशावर नाव तुमचं, जमीन त्यांच्या मालकीची.

आणखी दहा वर्षं वाट पाहा —
तुमच्या घराजवळच्या माळरानावर रिसॉर्ट उभा असेल,
तुमच्या वडिलांनी राखलेली आंब्याची बाग लॉनमध्ये बदललेली असेल,
आणि तुमच्या कुटुंबाच्या इतिहासावर उभं राहिलेलं शेत आता कुणा बाहेरच्या कंपनीचं “फार्म-टूरिझम” असेल.

आणि तुम्ही⁉️
तुम्हाला ते पाहायला पार्किंग टिकीट घ्यावं लागेल.

ही वेळ क्रूर आहे —
कारण सत्य थेट डोळ्यांत बघतंय.

जमीन विकणारा कोकणी म्हणतो,
“काय करू⁉️काम नाही. त्रास आहे. खर्च आहे.”
पण जमीन घेणारा बाहेरचा म्हणतो,
“ही सोन्याची खाण आहे.”
एकाच जमिनीबद्दल दोन विरुद्ध विचार —
फरक फक्त दृष्टीचा.

ज्यांनी जमीन विकत घेतली ते उद्या हॉटेल्स, होमस्टे, फार्मस्टे, सुगंध प्रकल्प, खाद्य-प्रक्रिया उद्योग, नर्सरी, प्लॉटिंग — काहीतरी निर्माण करणार.
ज्यांनी जमीन विकली ते?
ते उद्या त्याच प्रकल्पात काम मागणार.

इतिहास साक्ष देतो —
गोवा, दमन, बेंगळुरू, समुद्रकिनारे,मुंबई , पुणे, हिमालयातील काही भाग —
जमीन गेली की स्थानिकांची सत्ता संपते.
संस्कृती बाजूला होते.
आणि लोक “ओळख” गमावतात.

कोकणही त्या तोंडावर उभं आहे.
आणि प्रश्न असा —
आपणही हा इतिहास पुन्हा लिहिणार का⁉️

जमीन विकण्याची कारणं आपण देतो —
कर्ज, लग्न, शहरात घर, शिक्षण…
पण ही फक्त वरची कारणं आहेत.
खरं कारण आहे — जमिनीचं मूल्य समजलं नाही.